« روی آن شیشه تب دار تو را « ها » کردم اسم زیبای تو را با نفسم جا کردمشیشه بدجور دلش ابری و بارانی شد شیشه را یک شبه تب

اول ، قرارمان ،تنها ، چشيدن طعم سيب بود آيا عجيب بود ؟ما لايق تمام سيب هاي عالميم آخر فرزند آديم

باز امشب چشم من بارانی است بی قرار آنچه تو می دانی است باز

ای حضورت تجلی باران معنی رازهای آیینه کاش می شد سری به ما بزنی صبح یک روز خوب بارانی

در اين سراچه ترديد ، شك نكرديم ما در اين سراي غم انگيز ، غم نخورديم ما گلايه ز جور زمان ، به نحسي تقدير اميد به رحمت معبود عشق داريم ما

دلم گرفته عصر دلگیریست نمی دانم غروب جمعه است یا شنبه

قصه عشق به هر کوچه شنیدن دارد غنچه لاله به هر باغچه چیدن دارد جلوه ماه به عاریت از خورشید است رخ چون ماه تو بی آینه دیدن دارد

میتوان از کربلا آغاز کرد نغمههای تازهای را ساز کرد میتوان در مکتب سرخ حسین درسهای دیگری تلماذ کرد میتوان در اقتدار بندگی کودک ششماهه را سرباز کرد میتوان در شورهزار دشمنی غنچۀ آلالهای

باد در چاه زنخدان تو ، آواز چکاوک دارد چه کنم چلچله ی موی تو دامک دارد من اسیر ته آن چاهم و صید این دام کاش می گفتی که این طفل گناهک دارد

چنان غرق دنیای بی خود شدم به خود نامده از خو بی خود شدم مرا سر به سودای او بود و بس سویدای گیسوی او بود و بس خیالم سلیمان و بلقیس یکدیگریم دو روح گره خورده در پیکریم به هدد نشانی ز هم یافتی

کجا رفته شعر تر من و آن طبع چون گوهر من زمانی چو بلبل غزل خوان بُدم به هر شاخه مرغی خوش الحان بُدم به دل جوشش و زایشی داشتم به سر، ایده ی شاعری داشتم اگر چه نخواندم به مکتب عروض نه شب شعر ، رفتم نه به شعر روز ندانستم از وزن و از قافیه بگویم که شاعر نی ام کافیه

موج دریا ، مرا یاد تو انداخت و شیدایی من تو دلت شاد ، لبت سرخ ، چراغت روشن رد تنهایی من ، حک شده بر ساحل سرد نفست گــرم ، تنــت داغ ، دعـایت با مــن

در آخرین سفر حج کنار ضریح پیامبر رحمت ص درد دلی شکل گرفت که در زیر میخوانید هیچ قالبی ندارد بی ریاست و حرف دل است دردمندم درد سنگینی بروی سینه دارم از زمین و از زمان بس کینه دارم در گلویم غصه ای دیرینه دارم خسته ام بشکسته ام صد زخم دارم خاطراتی تلخ دارم شانه ای می جویم و در دل هوای گریه دارم =======...

گوهری بود درون صدفی پنهان بود یک نگاهش همه غم های مرا درمان بود غوص ها زد دل شیدایی غواص ، اما آن صـدف سخت دل آزرده ز هــر انسان بود

تو که با گوشه چشمت غم عالم ببری حیف باشد که سر عشق به مسلخ ببری ارزش وصل چنان بر تو گران آمده است جشم بندی و دل آزردگی یار ز خاطر ببری

و ز یاد تو بار دگرم ، شور جوانی به دل افتاد وز لذت این یاد ، دل و چهره گل افتاد امروز که در میمنه و میسره بزم است تن مرکب لنگی است که در آب و گل افتاد

به پشت پنجره دل نشسته ام تنها همیشه چشم براهم که یار می آید خدا نکرده اگر نیامد ، زبانم لال ز دست این تن خسته چکار می آید

دو رنگی زمان می گذرد روز ، ماه ، سال زمان می گذرد و من .... چون اسب عصاری به دور خویش می گردم

وقتی که تو لبخند می زنی بر تار تار دلم چنگ می زنی ای راهب گوشه نشین دیر زهد با کرشمه و ساز آهنگ میزنی ؟

وقتی که تو لبخند می زنی چون شبنمی که به گل بوسه می زنی من آن گلم که طراوت ز عشق یافت تو آن نم باران که نشسته به برگ گل